Stop-klatka

Opis

Poezja jest jak zamykanie oczu, gdy opadną powieki, pojawia się błysk i przenosimy się do tamtego lata, tamtego czasu. Słowa się kruszą, ich miejsce zajmują obrazy, a emocje łapią za gardło. “Stop-klatka” Jarosława Kapłona to właśnie tego rodzaju zbiór wierszy, które wysyłają nas niczym statki kosmiczne do dalekich galaktyk znanych z dzieciństwa, gdy światło było bursztynowe, a świat jakby pewniejszy.

nadbagaż

to tu gdy otworzę oczy obraz lekko śnieży jak telewizor

Unitra z epoki Prl-u granatowy koc w złote gwiazdy

otula łóżko niczym uniwersum

stąpam w kierunku stołu jakbym eksplorował księżyc

potykając się o buty ojca sięgam do książek Lema

w których kosmos jest na wyciągnięcie ręki

jak czarno biały plakat Maanamu przyklejony plasteliną

do ściany obok zasuszona ćma zasnęła w nocy

nie ujrzawszy światła używanych petard całej tej wojennej atmosfery

spoglądam przez firankę podwórko jak poligon

barykada na Pereca czołgi obok Fadromy

sygnał pociągu na wiadukcie Grabiszyńskiej

pod nim szpaler suk starsza kobieta wymachująca pięścią

wyobraziłem sobie że ten parapet to statek kosmiczny

a drzewo tuż obok ulicy to najbliższa planeta

jedyna możliwa ucieczka przed światem dorosłych