Wspomnienia - Jadwiga Zamoyska - książka wyd. 1961
Opis
Jadwiga Zamoyska nie miała wyjścia – musiała zostać patriotką. Ojciec Tytus Działyński to znany w Wielkopolsce działacz społeczny, uczestnik powstań narodowych. Jako jeden z pierwszych Wielkopolan przekroczył granicę zaborów i przyłączył się do powstania listopadowego. Za udział w Wiośnie Ludów trafił do więzienia i stracił majątek. Matka Celestyna z Zamoyskich jest gorliwą katoliczką, zagorzałą patriotką i też lubi działać społecznie. W czasie powstania podążyła za mężem do Warszawy, by pielęgnować rannych powstańców. Zakłada na wsiach ochronki i szkoły, wspiera ubogich i chorych.
Cenili ją papieże, Orderem Odrodzenia Polski odznaczył Piłsudski. Jadwiga Zamoyska nie miała wyjścia – musiała zostać patriotką. Ojciec Tytus Działyński to znany w Wielkopolsce działacz społeczny, uczestnik powstań narodowych. Jako jeden z pierwszych Wielkopolan przekroczył granicę zaborów i przyłączył się do powstania listopadowego. Za udział w Wiośnie Ludów trafił do więzienia i stracił majątek. Matka Celestyna z Zamoyskich jest gorliwą katoliczką, zagorzałą patriotką i też lubi działać społecznie. W czasie powstania podążyła za mężem do Warszawy, by pielęgnować rannych powstańców. Zakłada na wsiach ochronki i szkoły, wspiera ubogich i chorych. Dogorywało powstanie listopadowe, gdy 4 lipca 1831 roku przyszła na świat Jadwiga. Jej ojciec był w tym czasie adiutantem generała Jana Skrzyneckiego, jednego z naczelnych wodzów powstania. Dzieciństwo i młodość spędziła w galicyjskich Oleszycach i w podpoznańskim Kórniku. Ma 21 lat, gdy poślubia starszego o prawie 30 lat generała Władysława Zamoyskiego. To konserwatywny polityk związany z emigracyjnym Hotelem Lambert, a prywatnie… wuj Jadwigi – jest bratem matki. Żeby mogli się pobrać, potrzebna była papieska dyspensa. Po ślubie Jadwiga przenosi się do Paryża. Towarzyszy mężowi w jego licznych podróżach. Władysław Zamoyski to prawa ręka księcia Adama Jerzego Czartoryskiego, przywódcy Hotelu Lambert, w imieniu księcia odpowiada za politykę zagraniczną obozu. Żona jest jego bliskim współpracownikiem. Czachowska nazywa ją „szefem gabinetu” Zamoyskiego. Generał dochowa się z Jadwigą synów Władysława i Witolda oraz córki Marii. Umrze w 1868 roku. Jego żona ma wtedy 37 lat. Nie wyjdzie już za mąż – przez pół wieku będzie wdową. Fragment z książki : " "Wspomnienia" Pani Zamoyskiej obejmują jedynie 33 lata jej życia, sięgając do roku 1864 r. Kilkadziesiąt lat wdowieństwa, a od 1881 r. samodzielnej pracy społeczno-wychowawczej, nie zostały nimi objęte. Nigdy też więcej autorka do nich nie powróciła. Czy że cofnęła się przed opisaniem ciężkich strat, które miały spaść na nią w latach następnych (śmierć męża w 1886 r., 18-letniego syna w 1874 r., wreszcie brata w 1880 r.) ?"