RC866 Silver Grey No.28 (BS381)
Opis
BSC No.28 Silver Grey to charakterystyczny, srebrno szary kolor. Stosowany był do kamuflażu brytyjskiego podczas II wojny światowej. Kolor ten jest składowym kilku kolorów tworzących kamuflaż pojazdów operujących w Afryce Północnej i Śródziemnomorskim Teatrze działań wojennych. Często bywa nieprecyzyjnie opisywany i ilustrowany jako jasno szaroniebieski. Ale nie jest to kolor ani szary, ani niebieskawy. Silver Grey to kolor spotykany już w XVII w. jako opis oksydowanego srebra. Pozostałymi kolorami używanymi w tym schemacie kamuflażu były: BSC nr 64 Portland Stone: jasny kremowy kolor z lekko zielonym odcieniem. Na współczesnych fotografiach często pojawia się jako ton złamanej bieli; BSC No 61 Light Stone: średni, stonowany żółty z brązowym odcieniem. Weterani nazywają go pustynnym żółtym. Nie jest to czysto piaskowy kolor jak np. piasku budowlanego. Pomimo tej samej nazwy nie jest to również kolor który spotykany był w powojennych renowacjach pojazdów. BSC No.361 Light Stone: Kolor ten jest nowym kolorem, zarejestrowanym przez Armię Brytyjską w 1948 roku do użytku na Bliskim Wschodzie; BSC nr 34 Slate: Średni zielonoszary, który po wystawieniu na silne światło słoneczne staje się bardziej wypłowiały, tracąc swój odcień zielony. Khaki Green No 3, który został wprowadzony w lutym 1939 roku dla pojazdów brytyjskich dostarczanych do Egiptu. Khaki Green No 3 to barwa mocna, brązowo-zielona. Ciekawostką jest, że podczas przemalowywania pojazdów na kolory pustynne, pozostawiano wnętrza kabin i karoserii w kolorze KG No 3. Powodem był brak czasu lub materiałów. Przepisy wymagały jednak, by kolorem podstawowym pomalowane było wnętrze drzwi i włazów wystawione na obserwację wroga po otwarciu. Powyższe kolory występowały w Schemacie Cauntera a był to jeden z ciekawszych schematów kamuflażu używanych przez armię brytyjską podczas II wojny światowej. Nazwa jego pochodzi od Johna Alana Lyde „Blood” Cauntera z 4. Brygady Pancernej. Zamysłem tego malowania najprawdopodobniej było zmylenie odbicia światła i zmylenie odległości optycznej, które stosowano już podczas I wojny światowej. Ponoć schemat ten skutecznie oszukiwał dowódców U-bootów co do rzeczywistego zasięgu, kursu i prędkości okrętu-celu. Schemat Cauntera był przeznaczony wyłącznie do użytku pustynnego, ponieważ jego celem było stworzenie fałszywych cieni i ukrycie kanciastego kształtu pojazdów w otwartej lub niskiej osłonie. Podczas prób w Egipcie, malowano pojazdy w nowy wzór z górnymi powierzchniami w kolorze czarnym, środkową częścią w kolorze zielonym i dolnymi powierzchniami w kolorze kamienia.