Znaki Zodiaku - Awiessałom Podwodnyj - książka wyd. 1999

Opis

Znaki zodiaku oznaczały pierwotnie grupy gwiazd, czyli konstelacje, na których tle przesuwało się Słońce w swoim rocznym ruchu. Z czasem jednak droga Słońca została podzielona na dwanaście równych odcinków po trzydzieści stopni. Był to pierwszy krok ku matematycznym uściśleniom podstaw astrologii – dawny zodiak składał się bowiem z odcinków wyznaczanych przez poszczególne grupy gwiazd, toteż znaki różniły się długością. Następnym krokiem było oderwanie tak uporządkowanych znaków zodiaku od ich pierwowzorów w postaci konstelacji. Zaobserwowano bowiem, że punkt, w którym Słońce znajduje się w momencie wiosennego zrównania dnia z nocą powoli przesuwa się na tle gwiazdozbiorów około 50 sekund kątowych na rok. U progu naszej ery znajdował się on niedaleko początku gwiazdozbioru Barana. Stopniowo jednak zaczął się przesuwać w poprzek gwiazdozbioru Ryb. Powstał wtedy dylemat: jaki zodiak brać pod uwagę do astrologicznych obliczeń – czy wyznaczony przez początek gwiazdozbioru Barana, czy przez punkt, w którym znajduje się Słońce w momencie wiosennego zrównania dnia z nocą. W Europie zwyciężyła ta druga metoda. W Indiach natomiast, gdzie rozwój astrologii został zapoczątkowany przez kontakty ze światem helleńskim w okresie wypraw Aleksandra Wielkiego, do dziś używa się zodiaku opartego na konstelacjach. Jeśli zatem europejski astrolog mówi o znaku Barana, to ma na myśli indyjski znak Ryb. Podobnemu przesunięciu ulegają inne znaki. Na tę rozbieżność między znakami zodiaku a konstelacjami zwrócili już uwagę starożytni krytycy astrologii, nie zahamowało to jednak jej rozwoju.  Pozostałością zodiaku opartego na gwiazdozbiorach jest rola, jaką odgrywają niekiedy w interpretacji astrologicznej niektóre jaśniejsze gwiazdy stałe, takie jak Aldebaran, Plejady, Arktur, Antares itd. Ich działanie podobne jest do działania planet, ale znacznie słabsze. Ptolemeusz porównywał np. Aldebarana z Marsem, a działanie Plejad z wpływem, jaki wywierają Mars i Księżyc jednocześnie. Firmicus Maternus twierdził, że Plejady wschodzące w chwili narodzin spowodują, że nowo narodzony stanie się słynnym gladiatorem i zginie na arenie wśród aplauzu tłumu. Uściśleniem tego systemu był podział każdego znaku na trzydzieści jednostopniowych odcinków. Wschód każdego z nich miał inne znaczenie dla charakteru i losów nowo narodzonego. Na przykład według Firmicusa Maternusa człowiek, w którego horoskopie wschodzi dwudziesty stopień Skorpiona, będzie słynnym wodzem. Jego śmiałość i zuchwałość w połączeniu z buntowniczą naturą mogą spowodować, że zwróci się on przeciwko swemu władcy i zginie w wyniku tego buntu. Oprócz tego stosowano również mniej dokładny podział znaków zodiaku na odcinki dziesięciostopniowe, czyli dekany.