Zwyczaje Towarzyskie dla osób duchownych 1893 r. - Louis Branchereau - książka wyd. 1893

Opis

Władysław Maksymilian Szcześniak[1] (ur. 12 października 1858 w Zakroczymiu, zm. 9 września 1926 w Warszawie) – polski duchowny rzymskokatolicki, doktor teologii, biskup pomocniczy warszawski w latach 1925–1926. Urodził się 12 października 1858 w Zakroczymiu. Kształcił się w gimnazjum w Warszawie. W latach 1875–1878 studiował w warszawskim seminarium metropolitarnym, następnie do 1882 w Akademii Duchownej w Petersburgu, gdzie otrzymał magisterium z teologii. Święcenia prezbiteratu przyjął 2 września 1880. Od 1885 pogłębiał wykształcenie w Innsbrucku i Rzymie, uzyskując doktorat z teologii[1]. Pracował jako wikariusz w Białej Rawskiej i w parafii św. Antoniego w Warszawie. W latach 1887–1898 był rektorem kościoła św. Józefa w Warszawie, wskutek interwencji władz carskich został przeniesiony na wikariat parafii Świętego Krzyża w Warszawie[1]. Piastował także urząd proboszcza parafii św. Barbary w Warszawie[2]. W 1914 został kanonikiem katedry warszawskiej[1]. W warszawskim seminarium metropolitalnym zajmował stanowisko profesora teologii i historii Kościoła, a w latach 1887–1898 sprawował urząd wiceregensa. W 1919 został profesorem zwyczajnym na wydziale teologicznym Uniwersytetu Warszawskiego i kierownikiem katedry historii Kościoła[1]. 25 maja 1925 został prekonizowany biskupem pomocniczym archidiecezji warszawskiej[1] ze stolicą tytularną Laranda[3]. Sakrę biskupią otrzymał 19 lipca 1925 w archikatedrze św. Jana Chrzciciela w Warszawie[4]. Konsekrował go kardynał Aleksander Kakowski, w asyście Antoniego Juliana Nowowiejskiego, biskupa diecezjalnego płockiego, i Stanisława Galla, biskupa polowego Wojska Polowego[3]. W archidiecezji piastował urząd wikariusza generalnego[1]. Zmarł 9 września 1926 w Warszawie[1]. Został pochowany w grobowcu biskupów pomocniczych warszawskich na Cmentarzu Powązkowskim[